Twee nog levende oorspronkelijke leden van the Doors hadden twee anderen gevraagd om de open plaatsen in te vullen en het oude repertoire in te studeren om daarmee een wereldtournee te gaan maken.

En zo stond ik donderdagavond met Frank en Liane in de Heineken Music Hall naar muziek te luisteren uit lang vervlogen tijden. Nummers die ik wel bijna allemaal uit mijn hoofd kende maar nog nooit zo goed had gehoord. Goeiendag: Wat een geluid en wat een kwaliteit.

Ik kan er nog veel over relativeren (bijv. over het nut van dat soort bands, of over zestigers die waarschijnlijk alleen nog voor het geld deze popmuziek maken), maar wij drieën en die andere vierduizend bezoekers vonden het zichtbaar fantastisch.

Iets meer over hun muziek:

Het zijn allemaal popliedjes, op hun eerste platen geinspireerd op muziektheater van bijvoorbeeld Kurt Weill. Later begint Jim Morrison (de overleden zanger) live geimproviseerde gedichten voor te dragen op geimproviseerde popmuziek. Het heeft dus niets met jazz of swing te maken maar wel met zeer indringend voorgedragen teksten, die velen op 4 januari dus ook uit hun hoofd konden meezingen, -zeggen.

Zoals toen gebruikelijk was, werd popmuziek met eenvoudige middelen opgenomen, vandaar dat diezelfde muziek over een goede PA zo overdonderend binnenkwam.

Als je toe bent aan een herontdekking (ik kan het je zeer aanraden) zoek die oude platen op als je ze nog hebt en draai ze opnieuw. Koop anders een paar cd's van ze. Die platen zijn vrijwel allemaal nog te koop.

Ik heb een van hun beste hier afgebeeld. Een latere plaat, waar de indringendheid van tekst en geluid nog goed in balans is. Daarna worden het meestal lang uitgesponnen stukken. Vóór L.A.Woman was het nogal eens cabaretesk.

Iets meer over de muzikanten:

De belangrijkste man was zanger Jim Morrison, een echte popheld met toen al meer aantrekkingskracht (zeker op vrouwen) dan bijvoorbeeld Mick Jagger. Hij leek in dat opzicht nog het meest op Jimi Hendrix. Hij is in de jaren 70 (ik dacht 1974) in Parijs overleden aan de drugs en aldaar begraven op het kerkhof Père la Chaise dat nu nog steeds een bedevaartsoord is voor Morrison-adepten.

De man met het Farfisa-orgeltje is Ray Manzarek. Die heeft ook als componist nog het langst geprobeerd de band onder de naam the Doors voor te zetten met nieuw repertoir. Dat is uiteindelijk niet gelukt. Maar met deze reunie-band maakte hij grote indruk. Verder kan ik zijn solo-platen uit de jaren 70 nog aanbevelen. De latere heb ik niet meer gevolgd.

De andere nog levende muzikant is Robbie Krieger. Geen groot stylist op de gitaar maar wel componist van een aantal Doors-nummers die hij ook nu met verve bracht.

Ze hadden voor de overleden bassist John Densmore een invaller meegebracht die zelf veel vituozer was dan de partijen die hij in deze band moest spelen. Wellicht viel daardoor op dat John maar een beperkt muzikant moet zijn geweest, die destijds echter wel het fundament in deze muziek verzorgde.

Over de naam van de band:

The Doors is afgeleid van 'The Doors of Perception', een boek van Aldous Huxley. Klik hier voor meer achtegrondinformatie over dat boek en de beweging die het in gang zette.

Meer informatie:

Voor veel meer informatie over The Doors en zoveel meer muziek verwijs ik je graag door naar de onvolprezen muziekdatabase op internet: All Music Guide die ook is wat de naam belooft.